zaterdag 29 december 2012

Een nymfomane non

De lekkerste wijnen komen uit Frankrijk. Voor mij staat dat als een paal buiten kijf. Of ik daarin gelijk heb, maakt me niet uit, maar om één ding kan ik niet heen: de Italianen zijn de uitvinders van de wijn. Toegegeven, de eeuwen daarvoor waren al wat pogingen gedaan in het Midden-Oosten en Griekenland, maar het waren de Romeinen die als eerste, zelfs vóórdat ze God uitvonden, een fatsoenlijke slurp vinifieerden.
De Fransen zaten nog aan het bier en keken vol onbenul toe hoe hun mediterrane bezettertjes in rap tempo overal in Frankrijk wijngaarden plantten. Maar ook zij hadden al snel door: nergens spoel je een gevulde giraffenek of een bord gefrituurde pauwentongetjes zo soepel mee weg als met ‘un bicchiere di vino’.Dit heeft Galliërs noch Romeinen windeieren gelegd, want tot op de dag van vandaag is Italië, ex aequo met Frankrijk, nog steeds de grootste wijnproducent ter wereld en ver daarbuiten.

Ondanks hun succes bleven Romeinse enologi onvermoeibaar experimenteren. In Valpolicella, in Noordoost-Italië deden ze een proef: wat zou er gebeuren als je de lokale Corvina-druiven na de oogst niet in het vat zou gooien, maar eerst een paar maanden in de zon zou drogen?
Nou dat hebben we geweten. Dat heeft ons opgezadeld met de gevaarlijkste wijn ter wereld. De wijngaarden die rond het Gardameer in de zon liggen, worden voortdurend gekust door de verkoelende bries die over het meer komt aanwaaien. Dat zorgt voor een langzame, gedegen rijping die sensuele aroma’s in de druiven ontketent. In het oogstseizoen worden die dikke, sappige trossen afgeknipt en vervolgens niet gevinifieerd, maar in de zon gelegd voor minimaal vier maanden.
Door deze langdurige zonvakantie wordt het suikergehalte in de druiven opgevoerd, terwijl de geur- en smaakcomponenten zich concentreren tot een soort vinobole steroïden. Pas aan het eind van de winter worden de ingedroogde druiven zacht geperst en onderworpen aan een lange koude maceratie in roestvrijstalen cuves. Dat zorgt ervoor dat aromamoleculen niet alleen optimaal behouden blijven, maar zich ontwikkelen als Dolly Parton-borsten. Vervolgens wordt dit duivelse sap maar liefst twee jaar opgesloten in Frans (dat dan weer wel) eikenhout.
Het druivenbloed dat na afloop van dit stukje diabolische natuur­kunde in je glas walst, is verschrikkelijk. Neem één slok en je smaakpapillen slaan allemaal tegelijk aan het gangbangen.
Het is alsof je de Amazone opdrinkt: een machtige oerwoudrivier van lekkerte stroomt door je borst. Paardenzweet, knallende zwepen, voorbijstampende kuddes grizzlyberen. Hartverwarmend en zielsgelukkigend.
Maar pas op! Deze wijn glijdt naar binnen als een pianoglissando, maar verborgen achter die streelzachte smaakomhelzing loert een alcoholkaliber van zo’n 16%. Dus wees op je hoede: je bedrijft de liefde met een nymfomane non...