vrijdag 4 oktober 2013

Warme bakster


Vraag in een Franse bakkerij nooit zomaar om een baguette. Je mist dan namelijk de kans om van een saaie handeling een feestje te maken. Hier volgt hoe je zoiets aanpakt.
Na het betreden van de Boulangerie kus je de bakster op beide wangen en informeert naar haar welzijn. Nadat je hierover naar tevredenheid bent ingelicht, breng je als tegenprestatie de bakster in het kort op de hoogte van jouw recente wapenfeiten.
Wanneer dit onderdeel in voldoende mate is afgehandeld, monster je enige ogenblikken weifelend het rek met de stokbroden achter haar.
Dan plaats je de volgende bestelling: ‘Une baguette, s’il vous plaît’.
Tot zover niks aan de hand.
Maar! Op het moment dat de bakster zich omdraait en haar hand zich om een willekeurig stokbrood sluit, zuig je de lucht door je lippen naar binnen en enigszins gehaast, alsof je op het nippertje iets van levensbelang bent vergeten, voeg je daar aan toe: ‘...Bien cuit, s’il vous plaît...’
Je zult dan getuige zijn van iets bijzonders. Voor je ogen zal zich een feeëriek schouwspel ontrollen waarover je vrienden en vriendinnen boeiend zult kunnen verhalen. De bakster gaat deze uitdaging namelijk serieus nemen. Zij realiseert zich dat jij de verantwoordelijkheid voor je brood-welzijn in haar handen legt en de komende minuten zal zij zich met al haar vakbekwaamheid van deze taak gaan kwijten. Ze zal alles in het werk stellen om een brood voor je te selecteren dat exact de door jou begeerde graad van krokantie bezit.
Dat gaat zo: met een geconcentreerde frons zakt zij door haar knieën en begint tastend en knijpend van brood tot brood tot te gaan. Dit is geen sinecure en zij neemt daar dan ook alle tijd voor. Af en toe steekt ze vanuit haar gebukte positie een brood omhoog en kijkt van achter de toonbank met omgedraaid hoofd vragend naar je op.
Zeg dan niets. Hou je hoofd scheef, knijp één oog dicht en vertrek je gelaat in een twijfelende grimas. Een beetje alsof je pijn in je oor hebt.
De bakster weet dan genoeg. In een wat hoger tempo gaat zij knijpend en krakend een rijtje hoger.
Nu wordt het een kwestie van timing. Je moet dit breed neerzetten, maar je kan er niet de hele dag mee doorgaan. Dat wordt raar gevonden. Voor beginners zou ik zeggen, het vijfde brood.
Als de bakster voor de vijfde keer een baguette omhoog steekt, kijk je blij verrast naar het opgeheven stokbrood. Een beetje alsof je het in glinsterend goud ziet veranderen. Je spert je ogen wijd open, knijpt de lippen samen en terwijl een brede glimlach de zon in je gelaat doet opgaan, knik je enthousiast naar de bakster alsof je nauwelijks kunt wachten en je dat brood het liefst ter plekke integraal in je mond zou willen stoppen en smakkend opeten.
Gevorderden kunnen hier nog handen­wrijvend aan toevoegen, of zachtjes zingen.
‘Oui!’ zeg je dan. Herhaal dit drie keer. ‘Oui, oui, oui. Très bien!’
Als lezer denk je misschien dat dit allemaal onzin is, maar niets is minder waar.
Probeer het maar eens. Je zult verbaasd staan over de resultaten. Door dit eenvoudige ritueeltje schenk je de bakster namelijk arbeidsvreugde en vijzel je tezelfdertijd haar zelfvertrouwen op. Zij is blij dat je haar de kans hebt  gegeven om te bewijzen dat zij de ervaring en deskundigheid in huis heeft om je van dienst te kunnen zijn. Je zult merken dat er zich al na een aantal van dit soort seances een warme band tussen jou en de bakster zal ontwikkelen, met onvoorziene mogelijkheden voor de toekomst.
Allez, à l’Attaque!